Kent ve Çocuk

Bir küçücük oğlancık bir gün okula
başlamış
Pek mi pek akıllıymış.
Okulu da pek büyükmüş.
Ama akıllı çocuk sınıfına dışarıdan
Kestirme bir yol bulmuş.
Buna çok sevinmiş.
Artık okul ona kocaman görünmüyormuş.
Bir zaman sonra bir sabah
Öğretmen demiş ki:
“Bugün resim yapacağız”.
“Ne güzel” demiş çocuk.
Resim yapmasını çok severmiş.
Her türlüsünü de yaparmış:
Aslanlar, kaplanlar,
Tavuklar, inekler,
Trenler, gemiler.
Mum boyalarını çıkarmış
Ve çizmeye başlamış.
Ama öğretmen “Durun” demiş.
“Henüz başlamayın”!
ve herkes hazır olana kadar beklemiş.
“Şimdi” demiş öğretmen,
“Çiçek çizmesini öğreneceğiz”.
“İyi” demiş çocuk.
Çiçek çizmeyi çok severmiş.
Ve pek güzellerini yapmaya başlamış
Pembe, mavi, portakal mum boyalarıyla
Ama öğretmen “Durun” demiş.
“Size nasıl yapılacağını göstereceğim”.
Yeşil saplı kırmızı bir çiçek çizmiş.
“İşte” demiş öğretmen.
“Şimdi başlayabilirsiniz”.
Küçük çocuk bir öğretmeninin resmine
bakmış.
Bir de kendininkine.
Kendininkini daha bir sevmiş.
Ama bunu söyleyememiş.